Psychoterapia jest formą leczenia i rozwoju
Oferujemy specjalistyczną pomoc psychoterapeutyczną 
Nie pozostawaj sam z problemami.
Umów się na wizytę.
Prowadzimy:
- Psychoterapię indywidualną
- Poradnictwo psychologiczne
- Pomoc psychologiczną i mediację przed rozwodem
- Konsultacje i terapię par



Zespół stresu pourazowego
Jest zaburzeniem, które może wystąpić po przeżyciu tragicznego zdarzenia, podczas którego człowiek czuje się zupełnie bezradny wobec zagrożenia zdrowia czy życia swojego lub innych osób. Przykładowe zdarzenia, które mogą prowadzić do tego zaburzenia to: przemoc fizyczna, seksualna czy emocjonalna, katastrofa czy nagła œśmierć bliskiej osoby. Osoby cierpiące na to zaburzenie ciągle przypominają sobie tragiczne doświadczenie, często o nim myślą i mają koszmarne sny. Zwykle starają się unikać miejsc, które kojarzą im się z tragicznymi przeżyciami. Ponadto czują ciągłe poirytowanie, mają trudności ze skoncentrowaniem się oraz kłopoty ze snem. Powyższe symptomy utrzymują się dłużej niż miesiąc.

Anoreksja
Anoreksja jest zaburzeniem, które dotyczy zarówno zdrowia fizycznego jak i samopoczucia psychicznego. Uważa się, że dotyczy przeważnie dziewcząt i młodych kobiet, rozwija się stopniowo, a jej początek zwykle przypada na okres dojrzewania. Typowe objawy anoreksji to: znaczny spadek wagi narzucony samej sobie poprzez unikanie „tuczącego” pożywienia i/lub za pomocą prowokowania wymiotów, przeczyszczania, wyczerpujących ćwiczeń fizycznych, stosowanie leków tłumiących łaknienie lub środków moczopędnych. Osoba ocenia siebie jako otyłą, a obawa przed przytyciem pojawia się często w formie natrętnych myśli. U kobiet spadek wagi wiąże się z zanikiem miesiączkowania, a u mężczyzn utratą zainteresowań seksualnych i potencji.

Ataki paniki
Ataki paniki – to szczególny rodzaj zaburzeń lękowych, charakteryzujący się trudnymi do przewidzenia atakami skrajnego, paraliżującego lęku. Może wystąpić wówczas szereg objawów somatycznych jak: kołatanie serca, uczucie duszności czy dławienia, pocenie się, drżenie, zawroty głowy, bóle. Pojawiają się myśli o śmierci, utracie kontroli czy lęk przed „zwariowaniem”.

Bulimia
Bulimia podobnie jak anoreksja, dotyczy głównie kobiet. Zaburzenie może trwać wiele lat zanim zostanie rozpoznane, gdyż pacjentki na pozór prowadzą normalne życie i ukrywają swoje szkodliwe zwyczaje żywieniowe. Najbardziej charakterystycznym objawem bulimii są epizody objadania się w konsekwencji długotrwałych okresów głodzenia się. Objadanie się następuje w momentach przygnębienia, smutku i jest sposobem na poradzenie sobie z uczuciem napięcia i niepokoju. Uczuciom tym towarzyszy poczucie winy, wstyd, poczucie utraty kontroli, rozpacz, a nawet myśli samobójcze. Przeciwdziałanie „tuczącym” skutkom pokarmów jakie stosują osoby z bulimią polega na: prowokowaniu wymiotów, nadużywaniu środków przeczyszczających, okresowych głodówkach, przyjmowaniu leków tłumiących łaknienie, preparatów tarczycy lub środków moczopędnych.

Depresja
Depresja jest pojęciem wieloznacznym, często nadużywanym w języku codziennym. Już samo złe samopoczucie, obniżony nastrój, przygnębienie, brak energii życiowej czasami wystarcza, aby uznać, że dana osoba „jest w depresji”. Jednak do postawienia takiej diagnozy w języku psychopatologii potrzebne jest jeszcze wiele innych informacji. Istotne jest zwłaszcza nasilenie i czas trwania objawów. Jeśli stan obniżonego nastroju utrzymuje się (bez widocznej przyczyny) przez 2 tygodnie, istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia klinicznej depresji. Inne typowe skargi zgłaszane przez osoby cierpiące na depresję to: gorsza pamięć i koncentracja, zamartwianie się, wewnętrzne napięcie, niepokój, czasem lęk, złe samopoczucie zwłaszcza rano, unikanie towarzystwa, problemy ze snem i łaknieniem, szybkie męczenie się, brak satysfakcji, różnego rodzaju bóle, niechęć do życia.

Fobie
Fobie – to zaburzenia lękowe związane z kontaktem z określonym przedmiotem, zwierzęciem czy sytuacją. Często lęk dotyczy znalezienia się w miejscu, w którym trudno uzyskać pomoc czy z którego trudno się wydostać. Może się pojawić lęk prze opuszczeniem domu, przebywaniem w samotności, przebywaniem w miejscach publicznych jak kościoły, supermarkety, stadiony, środki komunikacji. Często występującą formą tego zaburzenia jest fobia społeczna dotycząca wystąpień publicznych, wszelkich sytuacji społecznych, gdzie można być obserwowanym przez wiele osób jak przyjęcia, egzaminy, prezentacje a nawet praca w otwartych pomieszczeniach.

Nerwica natręctw
Zaburzenia obsesyjno – kompulsyjne (nerwica natręctw) to narzucające się wbrew własnej woli myśli i wyobrażenia lub/i odczuwanie wewnętrznego przymusu powtarzania pewnych zachowań i czynności. Natręctwa i myśli są nieprzyjemne, osoba zdaje sobie sprawę, że są one przesadne i niepotrzebne, chociaż czasem wykonywanie przymusowej czynności przynosi na krótko pewną ulgę. Typowe natręctwa dotyczą higieny, sprawdzania (zamknięcia, włączników, gazu, itp.), rytuałów, liczenia i porządkowania, natomiast myśli odnoszą się często do choroby, możliwości skrzywdzenia kogoś, grzeszności, itd. Osoby cierpiące na natręctwa często uważają swój problem za wstydliwy, ukrywają go, zwłaszcza kiedy dotyczy on np. nieakceptowanych społecznie zachowań czy myśli.

Problemy DDA
Psychoterapia Dorosłych Dzieci Alkoholików– dzieciństwo w rodzinie alkoholowej jest przyczyną różnorakich problemów osobistych w dorosłym życiu. Doświadczenia z dzieciństwa w rodzinie alkoholowej, dla przykładu: odrzucenie przez jedno lub oboje rodziców, nieprzewidywalność zachowań i reakcji rodziców, atmosfera zagrożenia i napięcia, wykorzystanie seksualne czy brak jednolitego systemu wartości. Wywoływały one określone reakcje emocjonalne u dziecka, a te z kolei spowodowały wykształcenie się sztywnych schematów zachowań, utrzymujących się i stanowiących problemy w życiu dorosłym. Wydarzenia z teraźniejszości aktywują stare schematy zachowań z dzieciństwa, utrudniają wchodzenie w bliskie relacje z innymi ludźmi, powodują lęk przed zmianą, poczucie niższej wartości, poczucie osamotnienia, zamrożenie uczuć czy wyparcie własnych potrzeb. Problemy wynikające z dzieciństwa w rodzinie alkoholowej, choć również w rodzinie, w której występowała przemoc, nadmierna surowość czy chłód emocjonalny, uwidoczniają się też w potrzebach stałego kontrolowania siebie i innych, porządkowania wszystkiego, poczuciu zagrożenia nawet wtedy, gdy ono nie występuje czy braku bezpieczeństwa. Psychoterapia umożliwia osiągnięcie wyraźnej poprawy jakości życia oraz pełniejszego kontaktu ze sobą i innymi.

Problemy dojrzewania Adaptacja do zmian życiowych w okresie dojrzewania- W życiu dorosłym zapominamy często, jak trudny był dla nas okres „burzy i naporu”, który przechodziliśmy jako nastolatki. W wielu koncepcjach rozwojowych podaje się, że okres ten jest najtrudniejszym etapem, przez jaki człowiek musi przejść w swoim życiu! Od prawidłowego przejścia kryzysu dojrzewania zależy nie tylko kształt formującej się osobowości, ale także to, jak będziemy czuli się „sami ze sobą” w życiu dorosłym. Większość problemów z motywacją do pracy, samooceną, poczuciem własnej wartości jest konsekwencją zaburzeń powstałych w tym okresie. Nie zapominajmy, że osoba 14-19 letnia jest samodzielnie myślącym, rozwijającym się człowiekiem, nie zaś małym dzieckiem niezdolnym do samostanowienia. W ciągu bardzo krótkiego okresu życia młody człowiek boryka się z takimi problemami, jak: kilkakrotna zmiana szkoły (podstawówka, gimnazjum, liceum, studia); konieczność zdawania pierwszych w życiu egzaminów i stres związany z oceną oraz ewentualną porażką; rozpoznanie i zaakceptowanie sygnałów płynących z własnego ciała, a związanych z dojrzewaniem płciowym; potrzeba odnalezienia się we własnej grupie rówieśniczej; szukanie odpowiedzi na pytania egzystencjalne związane z sensem życia i swoim miejscem w świecie; podejmowanie decyzji dotyczących własnej przyszłości zawodowej; stres związany z powolną separacją od rodziców, niekiedy kończący się wyjazdem na studia do innego miasta. Pomoc psychologa jest skuteczna we wspieraniu rozwoju młodego człowieka i towarzyszeniu mu w niemożliwych do uniknięcia zmianach.

Problemy par
Problemy par – bywa, że nawet pary, które niegdyś zakochały się pod pierwszego wejrzenia, zaczynają mieć do siebie pretensje. Przestają ze sobą rozmawiać i zaczynają się unikać lub ciągle się kłócą. Czasem dzieje się tak, że dwoje ludzi, niegdyś sobie bliskich mieszka ze sobą, ale każde z nich czuje się samotne. Bywa też tak, że jedno z nich czuje się skrzywdzone na skutek agresji drugiego. Kobiety i mężczyźni bywają również zazdrośni i nie potrafią sobie z tym sami poradzić. Czasem trudno jest partnerom dostrzec różnice między sobą, co staje się przeszkodą w dopasowaniu się i czerpania satysfakcji z życia razem.

Samotne rodzicielstwo
Samotne macierzyństwo i ojcostwo- Można powiedzieć, że wychowywanie dzieci „w pojedynkę” stało się syndromem naszych czasów. Coraz więcej kobiet z własnego wyboru decyduje się na samotne wychowywanie swoich pociech i radzi sobie z tym problemem. Nie oznacza to, że od czasu do czasu nie pojawia się u nich potrzeba emocjonalnego wsparcia ze strony terapeuty lub/ i osób znajdujących się w podobnej jak one sytuacji życiowej. Osobną grupę osób stanowią te samotne matki i ci ojcowie, którzy postawieni zostali w sytuacji „bez wyjścia”- po opuszczeniu bądź śmierci partnera zmuszeni są do samotnego wychowywania potomstwa. Ponieważ nie był to ich samodzielny wybór, więc bardzo często w samotnych rodzicach pojawia się bunt dotyczący zaistniałego stanu rzeczy. Samotni rodzice często nie radzą sobie z problemem przenoszenia żalu, gniewu i innych negatywnych uczuć na swoje dzieci, które stają się w ten sposób „zastępczym partnerem”. Dzieci takie borykają się często z obowiązkami wykraczającymi poza ich możliwości, stając się opiekunem własnego rodzica. Zdarzają się również sytuacje, w których rodzic nie jest pewien podejmowanych samodzielnie decyzji wychowawczych. Dotychczas spokojne i posłuszne dziecko niekiedy reaguje na rozstanie rodziców apatią, agresją lub problemami wychowawczymi. Tego typu zachowania sprawiają, że dotychczas kompetentny rodzic czuje się bezradny. Doraźna pomoc, krótkoterminowa terapia lub też udział w grupie wsparcia pozwalają spojrzeć na nową sytuację życiową w kategoriach wyzwania, nie zaś zagrożenia.

Wypalenie zawodowe
Wypalenie zawodowe jest w ostatnich latach częstym zjawiskiem. Każdy z nas pragnie by to co robi było pożyteczne i ważne. Szukamy sensu w swoich zachowaniach i dążeniach. Kiedy pomimo włożonego wysiłku pojawia się uczucie rozczarowania i zawodu, może dojść do swoistego kryzysu wartości. Dotyczy ono zwłaszcza osób, które szukają sensu swojego życia w pracy zawodowej, silnie zmotywowanych, ambitnych, dążących do doskonałości. Nadmierne obciążenie obowiązkami, brak wsparcia ze strony zwierzchników i organizacji, silny i długotrwały stres prowadzi z czasem do poczucia bezsensowności i bezużyteczności własnej pracy. Szczególnie zawody związane z pracą na rzecz innych i z pomaganiem jak służba zdrowia, nauczyciele, policjanci, ale także pracownicy sektora szeroko pojętych usług, mogą doświadczyć poczucia utraty motywacji i chęci do dalszej pracy, niechęci do klientów i współpracowników. Psychofizyczne, emocjonalne wyczerpanie, obniżone poczucie własnych osiągnięć i kompetencji często odbierane jest jako brak profesjonalizmu, zmniejszenie satysfakcji i zaangażowania w pracę. Często tym problemom towarzyszą dolegliwości bólowe, zaburzenia snu, łaknienia, zaburzenia seksualne.

Zaburzenia u dzieci
- nadpobudliwość psychoruchowa
- moczenie nocne i w dzień
- odmowa jedzenia i wydalania
- zanieczyszczanie kałem
- agresja
- nieśmiałość
- lęki nocne
- fobie
- tiki
- specyficzne trudności wychowawcze

Każde z tych zachowań może być uwarunkowane środowiskowo lub/oraz biologicznie.

Zdrada, rozwód
Problemy emocjonalne związane ze zdradą, opuszczeniem i rozwodem- Niemal każdy z nas w jakimś okresie swojego życia czuł się opuszczony lub zdradzony przez bliskie mu osoby. Wiąże się to z odczuciem straty-tracimy zaufanie do kogoś bliskiego, które dotychczas dawało nam siłę i poczucie sensu życia. Odkrycie zdrady wpływa ujemnie nie tylko na nasz nastrój, ale także na samoocenę i poczucie własnej wartości. Nierzadko w parze z odkryciem zdrady idzie rozpad związku i konieczność rozwodu. Pojawia się depresja, obniżenie efektywności funkcjonowania, przeświadczenie o braku sensu dalszego życia. Każda osoba borykająca się z rozpadem związku i utratą zaufania do bliskiej osoby przechodzi przez szereg etapów, wśród których wymienić trzeba niedowierzanie, zaprzeczenie, złość i wreszcie pracę nad zmianą w kierunku akceptacji istniejącego stanu rzeczy oraz odbudowania zaufania do świata i ludzi. Tego rodzaju procesy adaptacyjne zajmują czasem nawet szereg lat-psychoterapia pozwala ten proces przyspieszyć i przeżyć bardziej świadomie. W sytuacji, w której rozpadowi związku towarzyszy brak porozumienia dotyczącego podziału opieki nad dziećmi oraz dóbr materialnych istnieje możliwość organizacji spotkań pojednawczych. Spotkania takie mają na celu przeprowadzenie przy pomocy terapeuty negocjacji umożliwiających rozstającej się parze polubowne rozwiązanie problemów sprawiających trudności komunikacyjne.